................................ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ!!!

~

............................................."Η συμφιλίωση των πολιτισμών περνά μέσα από την οικουμενικότητα της Παιδείας"
.* κιτρινισμένες λιθο-γραφίες * για τον Άνθρωπο και τις αξίες που χάνονται στην εποχή μας...


Μετάφραση // Translate

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

Μειώθηκε ο πληθυσμός της Ελλάδας

  Ευρωπαϊκή Ένωση  

Συντάκτης:
Κώστας Μοσχονάς *

Περισσότερους θανάτους από γεννήσεις κατέγραψε η Eurostat για την Ελλάδα το 2016. Η χώρα μας βρίσκεται στις χαμηλότερες θέσεις της Ευρώπης όσον αφορά στα ποσοστά γεννητικότητας, μαζί με άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου, όπως είναι η Ιταλία, η Πορτογαλία και η Ισπανία.  
Κάθε χρόνο και χειρότερα... Μειώθηκε ο πληθυσμός της Ελλάδας το 2016 σε σχέση με το 2015, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) που δόθηκαν στη δημοσιότητα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Πληθυσμών στις 11 Ιουλίου.
Η αρνητική εξέλιξη στη φυσική αύξηση του πληθυσμού συνεχίζεται στη χώρα μας με τις γεννήσεις να είναι λιγότερες από τους θανάτους και το χέρι βοήθειας που μας έδιναν οι μετανάστες δεν υφίσταται πλέον λόγω της κρίσης. Είναι δύσκολο στη σημερινή εποχή να κάνεις παιδιά όταν είσαι πολίτης αποικίας , δεν υπάρχει κράτος πρόνοιας και κουβαλάς στις πλάτες σου μνημόνια, δανειστές, θεσμούς, φόρους, και χαράτσια.
συνολικός πληθυσμός στην Ε.Ε. | eurostat
Οπως προκύπτει από τα κοινοτικά στοιχεία, ο φυσικός πληθυσμός της χώρας μειώθηκε από 10.783.700 τον Ιανουάριο του 2016 σε 10.757.300 τον Ιανουάριο 2017 (-2,5). Το 2016 είχαμε στην Ελλάδα 92. 800 γεννήσεις και 118.800 θανάτους.
Τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων στην Ευρώπη των 28 το 2016 σημειώθηκαν στην Ιταλία (7,8 γεννήσεις ανά 1000 κατοίκους) και στην Πορτογαλία (8,4). Ακολουθούν η Ελλάδα (8,6) , η Ισπανία (8,7), η Κροατία (9,0) και η Βουλγαρία (9,1)... Οι γεννήσεις ,λοιπόν, μειώνονται συνεχώς στις μνημονιακές χώρες του νότου.
Στον αντίποδα βρίσκονται η Ιρλανδία (13,5), η Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο (11,8) και η Γαλλία (11,7).
γεννήσεις - θάνατοι στην Ε.Ε. | eurostat
Γενικά στην Ε.Ε., ο πληθυσμός αυξήθηκε το 2016 σε 18 κράτη μέλη και μειώθηκε σε 10. Η μεγαλύτερη αύξηση σημειώθηκε στο Λουξεμβούργο (+19,8) και ακολουθούν η Σουηδία (+14,5), η Μάλτα (+13,5), η Ιρλανδία (+10,6) , η Αυστρία (+9,5), η Γερμανία και η Κύπρος (+7,6) και η Δανία (+7,2).
Ο πληθυσμός συρρικνώθηκε κυρίως στη Λιθουανία (-14,2), στη Λετονία (-9,6), στην Κροατία (-8,7), στη Βουλγαρία (-7,3) και στη Ρουμανία (-6,2).
Η Ευρώπη των 28 είχε την 1η Ιανουαρίου 2017 πληθυσμό 511,8 εκατομμυρίων έναντι 510,2 εκατ. την 1η Ιανουαρίου 2016. Κατά τη διάρκεια του 2016 ο πληθυσμός της ΕΕ αυξήθηκε κατά 1,5 εκατ. πολίτες. Οπως παρατηρεί η Eurostat, η αύξηση αυτή οφείλεται στους μετανάστες.
οι αλλαγές στον πληθυσμό στην Ε.Ε. | eurostat
(*)  http://www.efsyn.gr/arthro/meiothike-o-plithysmos-tis-elladas
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Τα παιδιά των άλλων

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

Focus: Με το ευρώ η Ελλάδα θα χρωστάει για πάντα

Δημοσίευμα από το γερμανικό περιοδικό Focus

Ιδιαίτερα επιθετικό, κάτι που άλλωστε συνηθίζει όταν ασχολείται με την Ελλάδα, είναι το γερμανικό περιοδικό Focus, σε εκτενές του δημοσίευμα για την έξοδο από το τρίτο πρόγραμμα στήριξης.
«Η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη και χωρίς ελπίδα. Ο μύθος ότι η διάσωσή της ήταν μία καλή συμφωνία για τη Γερμανία, καθώς κέρδισε το ποσό των 2,9 δισ. ευρώ, είναι εντελώς λάθος. Το ευρώ είναι και θα παραμείνει ένα πολύ ισχυρό νόμισμα για την Ελλάδα.
Όσο η Ελλάδα χρησιμοποιεί το ευρώ δεν θα κατορθώσει ποτέ να ξεπεράσει την κρίση αλλά θα συνεχίζει να στηρίζεται στην ”καλή διάθεση” των Ευρωπαίων εταίρων της. Μόλις ο ρυθμός ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας χαλαρώσει, η χώρα θα χρειαστεί νέα κεφάλαια.

Για πόσο ακόμη θα δίνουμε χρήματα;
Η χρεοκοπία συνεχίζεται και την πληρώνουν οι πολίτες. Η Ελλάδα δεν θα κατορθώσει να αποπληρώσει τα χρέη της ποτέ. Έχει ανάγκη από ένα γενναιόδωρο πρόγραμμα αναδιάρθρωσης του χρέους της (κούρεμα) και πρέπει να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη.
Εάν πραγματικά θέλουμε να κρατήσουμε την ευρωπαϊκή ιδέα ζωντανή τότε θα πρέπει να προσφέρουμε στην Ελλάδα ένα νέο Σχέδιο Μάρσαλ, όπως συνέβη με τη Γερμανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο», είναι το βασικό συμπέρασμα των δύο αρθρογράφων.

Οι λανθασμένοι πανηγυρισμοί
Σύμφωνα με τους δύο οικονομικούς συντάκτες του περιοδικού, οι πανηγυρισμοί των Ευρωπαίων είναι εντελώς λανθασμένοι, καθώς η Ελλάδα δεν πρόκειται να τα καταφέρει στο μέλλον, μιας και δεν έχει τη δυνατότητα να επιτύχει τόσο υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα για όσα χρόνια έχει δεσμευθεί να το πράξει.
Επιπρόσθετα στο άρθρο υπενθυμίζεται ότι «η Ελλάδα εισήλθε στην Ευρωζώνη παρουσιάζοντας ψεύτικα στοιχεία, με τη βοήθεια της Goldman Sachs, της οποίας τότε αντιπρόεδρος ήταν ο Mario Draghi».




Η χώρα έχει δεχθεί βοήθεια 274 δισ. ευρώ και εξ αυτού του ποσού έχει αποπληρώσει μόλις 49 δισ. ευρώ.
Οι δύο αρθρογράφοι δεν διστάζουν να επιτεθούν και στον πρώην υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, W. Schaeuble, υποστηρίζοντας ότι είναι ψεύτης, καθώς υποσχέθηκε στους πολίτες και τους βουλευτές της χώρας του ότι το ΔΝΤ θα συμμετείχε στο τρίτο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας, κάτι το οποίο, τελικά, δεν συνέβη ποτέ.

Πόσο θα αντέξουν οι πολίτες;
Στη συνέχει σημειώνεται ότι οι μόνοι που «πανηγύρισαν» την έξοδο από το μνημόνιο, πέραν των Ευρωπαίων, ήταν ορισμένοι Έλληνες πολιτικοί. Η οικονομία της χώρας έχει, όντως, ανακάμψει με την ανάπτυξη να φθάνει στο 1,7% το 2017 και το πρωτογενές πλεόνασμα στο 0,8%.
Η Ελλάδα έχει έσοδα από την αύξηση των φόρων και από την πώληση κρατικής περιουσίας. Την ίδια ώρα, όμως, οι συνταξιούχοι έχουν «δει» τις αποδοχές τους να μειώνονται κατά 60% και στις αρχές του 2019 θα υπάρξει νέα μείωση.
«Τι θα είχε γίνει άραγε στη Γερμανία εάν εμείς είχαμε υποστεί κάτι τέτοιο;», αναρωτιούνται οι δύο δημοσιογράφοι.
Ειδική αναφορά γίνεται στο τραπεζικό σύστημα, καθώς τονίζεται ότι κατά μέσο όρο το 48,5% των δανείων είναι μη εξυπηρετούμενα. Το αντίστοιχο ποσοστό στη Γερμανία φθάνει μόλις στο 2,5%.
Καμία χώρα δεν έχει αποπληρώσει πλήρως τα χρέη της – Ούτε καν η Γερμανία
«Καλό θα είναι να ξεχάσουμε τη φαντασίωση ότι η Ελλάδα θα αποπληρώσει πλήρως τα χρέη της. Καμία χώρα δεν το έχει πράξει ποτέ και πρωταθλήτρια της μη αποπληρωμής είναι φυσικά η Γερμανία. Ο μόνος λόγος για τον οποίο το γερμανικό χρέος βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα είναι γιατί το δικός μας κράτος μπορεί να δανείζεται φθηνά», υποστηρίζεται στο άρθρο.

____________
Πηγή: focus.de / Μετάφραση: iskra.gr

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

Ελένη Αρβελέρ: Η Ελλάδα κινδυνεύει από τους Έλληνες που ξέχασαν να είναι Έλληνες

ΚΟΙΝΩΝΙΑ


Και πότε η πολυδάκρυτη και πολυχαμόγελη Ελλάδα μας άκουσε τα «πεφωτισμένα και λελαμπρυσμένα παιδιά της», για να τα ακούσει σήμερα; Άκουσε μήπως τον Σολωμό, τον Παπαδιαμάντη, τον Σικελιανό, τον Καζαντζάκη, τον Κόντογλου, τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Θεοτοκά, τον Κονδύλη, τον Αξελό, τον Καστοριάδη, τον Χατζιδάκι, τον
Αν και θα έπρεπε να με διακατείχε η χαρμοσύνη για τη συνέντευξη που μου παραχώρησε με ανοιχτοσύνη καρδιάς η κυρία Αρβελέρ, ένα ανυπόφορο αίσθημα παραπόνου με κατακυρίευσε αμέσως μετά την αποχώρησή μου από το γραφείο της, μια ανάσα απόσταση από τον αγαπημένο μου δρόμο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στην Ακρόπολη: Για το πώς είναι δυνατόν αυτή η πατρίδα, με τα τόσο τεράστια πνευματικά αναστήματα στη διάθεσή της, να βιώνει χρεοκοπία. Όμως, όπως στα μεγάλα «γιατί» η απάντηση είναι τελικά απλή, έτσι κι εδώ η εξήγηση είναι τελείως απλοϊκή, όσο κι αν θίγεται η πομπώδης εθνική μας εγωπάθεια. Η Ελλάδα, ατίθαση και αντάρτισσα μια ζωή, σαν το κακομαθημένο παιδί της Ιστορίας, δεν έμαθε ποτέ, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να ακούει. Το ίδιο και η ελληνική κοινωνία. Να προσέχει τους ανθρώπους του υψηλού πολιτισμού της∙ να τους συμβουλεύεται και να εμπνέεται από την εναργή σκέψη τους. Και όμως, αν άκουε, θα είχε διδαχθεί πολλά∙ θα κέρδιζε περισσότερα. Ίσως και να είχε αποφευχθεί το ναυάγιο που ζει σήμερα η ίδια και οι Έλληνες.
Και δεν είναι μόνο η κυρία Αρβελέρ. Δεκάδες, εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες, εντός και εκτός Ελλάδος, είναι οι Έλληνες της υψηλής ευγένειας και του ανώτερου πολιτισμού που η κρίση τους θα μπορούσε να συνεισφέρει τα μάλα, εάν βέβαια το ελληνικό κράτος αφουγκραζόταν τη σοφία και τη γνώση τους. Αλλά, θα μου πείτε, και θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας: Και πότε η πολυδάκρυτη και πολυχαμόγελη Ελλάδα μας άκουσε τα «πεφωτισμένα και λελαμπρυσμένα παιδιά της», για να τα ακούσει σήμερα; Άκουσε μήπως τον Σολωμό, τον Παπαδιαμάντη, τον Σικελιανό, τον Καζαντζάκη, τον Κόντογλου, τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Θεοτοκά, τον Κονδύλη, τον Αξελό, τον Καστοριάδη, τον Χατζιδάκι, τον…
Για την κυρία Αρβελέρ δεν χρειάζονται συστάσεις. Άλλωστε, στους ανθρώπους του «είναι» τα λόγια είναι αχρείαστα. Οι κοσμητικές φλυαρίες είναι αναγκαίες μόνο στους τύπους του «φαίνεσθαι», στους τόσους αφθονούντες «εμβριθείς βλάκες» που διαθέτει ετούτη η ταλαίπωρη χώρα, οι οποίοι θορυβούντες, αν και αφρονούντες, πρωτοστατούν στη δημόσια ζωή και στον τηλεοπτικό «διάλογο».
Για τη μεγάλη κυρία της σκέψεως, την κυρία Αρβελέρ, ένα μόνο πράγμα –νομίζω– χρειάζεται να ειπωθεί από όλους: Ένα ευχαριστώ για το ασίγαστο πάθος της να φέρει στην ψυχή της και να κρατά ψηλά την Ελλάδα. Και που παρά τα 90 της χρόνια εκπέμπει με εφηβική αλκή έναν απίστευτο ενθουσιασμό και ελπίδα για την ιστορική συνέχεια αυτής της πατρίδας, για το αύριο του Ελληνισμού. Με μια σκέψη μήκους, βάθους και ουσίας, είτε βέβαια συμφωνεί κανείς μαζί της είτε όχι. Αγαπητοί αναγνώστες, η κυρία Ελένη Αρβελέρ στην Boulevard.

– Κυρία Αρβελέρ, πώς θα περιγράφατε την Ελλάδα του σήμερα; Θα ενισχύατε αυτό που υποστήριζε ο Ελύτης, ότι επιβάλλεται οι ποιότητες του παρελθόντος να μεταφερθούν οπωσδήποτε στο παρόν, και αυτό που έλεγε ο Αξελός ότι η Ελλάδα χρειάζεται μια «απότομη σπαθιά»; Με σημερινούς όρους μια επανεκκίνηση, μια νέα έγερση;
Το παρελθόν δεν είναι ποτέ ολότελα παρελθόν. Και το παρελθόν πρέπει να έχει μέλλον. Το μέλλον του παρελθόντος για την Ελλάδα είναι οι βεβαιότητες ακριβώς που είχε από το ένδοξο παρελθόν. Αλλά οι κακοί Ευρωπαίοι λένε ότι η Ελλάδα είναι υπερήφανη για τις απώλειές της. Έχασε το ένδοξο παρελθόν αλλά είναι περήφανη για αυτό. Οι δε ακόμη πιο κακοί λένε ότι οι Έλληνες βομβαρδίζουν τον κόσμο με ένδοξα πτώματα. Εκείνο που χρειάζεται η Ελλάδα είναι οι Έλληνες. Εάν υπάρχει κάτι για το οποίο υποφέρει σήμερα ο τόπος είναι ότι μιλάμε για φιλέλληνες και δεν μιλάμε για Έλληνες. Φιλέλληνες υπήρξαν όταν η Ελλάδα δεν ήταν ελεύθερη. Όταν μιλάμε τώρα για φιλέλληνες σημαίνει ότι δεν είμαστε σίγουροι για τον εαυτό μας. Το πράγμα το οποίο νομίζω ότι χρειάζεται η Ελλάδα ως επανεκκίνηση, εάν θέλετε, είναι να πιστέψουν οι Έλληνες στον εαυτό τους. Και όπου υπάρχει ένα θέλω υπάρχει κι ένα μπορώ.
– Δηλαδή, αυτό που επιβάλλεται είναι οι Έλληνες να γίνουν Έλληνες…
Ναι, να είναι Έλληνες. Και όταν είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου, όταν είσαι σίγουρος για τον πολιτισμό σου δεν έχεις να φοβάσαι τίποτε.
– Οι σημερινοί Έλληνες είναι σίγουροι για τον εαυτό τους;
Να γίνουν.
– Άραγε δεν είναι, πρέπει να γίνουν…
Να γίνουν. Εάν δεν είναι, να γίνουν. Δεν μπορούμε βέβαια να το λέμε για όλους. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι είναι σίγουροι για τον εαυτό τους, αλλά δεν είναι για τον εαυτό τους παρά για τον πολιτισμό τους. Λέμε παραδείγματος χάριν ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα για τους μετανάστες, εάν κινδυνεύουμε να χάσουμε την ταυτότητά μας και όλα αυτά. Από τη στιγμή που μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε να υπηρετούμε τον πολιτισμό μας δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε.
– Ποιοι κατά τη γνώμη σας είναι οι λόγοι της κρίσης που βιώνει η Ελλάδα; Είναι λόγοι οικονομικοί, πολιτικοί ή κάτι βαθύτερο; Μήπως η πατρίδα μας βιώνει μια παρακμή; Και πόσο αισιόδοξη ή απαισιόδοξη είστε για το μέλλον της Ελλάδος;
Ο Πάγκαλος είπε «μαζί τα φάγαμε». Δεν είναι αλήθεια, μαζί τα κάναμε. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά. Άρχισε ως οικονομική, αλλά μια οικονομική κρίση δεν μπορεί παρά να έχει τα επακόλουθά της. Τα επακόλουθά της ήταν κοινωνικά και τα κοινωνικά έγιναν και πολιτιστικά. Αυτή τη στιγμή κατά τη γνώμη μου η κρίση είναι γενική. Γενική στις πτυχές της και για αυτό ακριβώς υπάρχει ένα είδος ληθάργου στον κόσμο. Αν ήταν μόνο τα οικονομικά, μόνο τα πολιτιστικά, θα ήταν μόνο ορισμένες κατηγορίες, αλλά τώρα κανείς δεν είναι ελεύθερος από αυτή την κρίση…
– Εάν η κρίση είναι γενική, τότε μιλάμε για παρακμή…
Όχι. Στη Γαλλία λέμε ζήτω η κρίση. Ζήτω η κρίση. Τι σημαίνει αυτό; Ότι όταν υπάρχει κρίση, υπάρχει μία τάση για να αντιμετωπίσεις την κρίση οπότε υπάρχει μία τάση για αναγέννηση, οπότε η κρίση μπορεί να είναι ή κάτι καταστρεπτικό που σε πάει προς τα κάτω ή κάτι που σου δίνει την ευκαιρία να πας αλλού. Και το αλλού αυτή τη στιγμή είναι έξω από την κρίση. Τώρα γιατί την έχουμε αυτή την κρίση; Πολύ απλά γιατί νομίζω ότι οι ηγέτες της χώρας αγαπούν την καρέκλα τους περισσότερο από τη χώρα.
– Και λέγοντας ότι η κρίση θα μας πάει κάπου αλλού, προς το θετικότερο, είστε αισιόδοξη;
Ναι. Όχι γιατί λέει το τραγούδι ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», αλλά γιατί νομίζω ότι όταν έχεις φτάσει σε ένα σημείο αυτογνωσίας, χάρις στην κρίση, οι Έλληνες οπωσδήποτε έχουν τη βάση να πουν ότι μπορούμε να πάμε και αλλού. Απόδειξη ότι τα παιδιά που φεύγουν, είτε οι μεγάλοι, που πάνε αλλού, πετυχαίνουν. Γιατί λοιπόν μόνο να πετύχουν στο αλλού το έξω και να μην κάνουν αλλού το δικό τους. Δηλαδή, για μένα, το αλλού, εάν το αλλού γίνει Ελλάδα, έχει πετύχει η Ελλάδα.
– Θα γίνει;
Το ελπίζω…
– Μια και είπατε πριν ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», να σας θυμίσω τι έλεγε ο φίλος σας ο Μάνος Χατζιδάκις, ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει για αυτό και δεν πρόκειται να αναστηθεί». Τώρα σε όλα αυτά που συζητάμε, στην κρίση συνέβαλε ένας ηδονιστικός καταναλωτισμός, ένας άκρατος καταναλωτισμός και τώρα γίνεται αναπόδραστα η «ιστορική διόρθωση»;
Δείτε. Η κρίση δεν είναι μόνο ελληνική. Πέρασε η Κύπρος, πέρασε η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Ιταλία και τα λοιπά. Γιατί μόνο οι Έλληνες μένουν ακόμη στο μνημόνιο και όχι οι άλλοι; Νομίζω δεν κατάφερε ποτέ η Ελλάδα να νικήσει το σύνδρομο του Κάιν. Δηλαδή την εμφυλιακή τάση. Μόνο οι Έλληνες ανά την υφήλιο κάνουν ηρωικώς πόλεμο εμφύλιο. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ότι, πραγματικά, κανένας δεν πιστεύει στον άλλον, πρώτα στον εαυτό του και ύστερα στον άλλον, ο διπλανός δεν έχει ποτέ δίκιο, κι αν έχει δίκιο εγώ το ξέρω και όχι ο ίδιος, αυτή λοιπόν η τάση, η εμφυλιακή που λέω, κάνει αυτή τη στιγμή να μην μπορούμε να πάμε λίγο παρακάτω και να είναι η αιτία της κρίσης. Να πάμε λίγο ψηλότερα. Όπως λέει το «Ολυμπιακόν», γρηγορότερα και ψηλότερα.
– Συμμερίζεστε την άποψη του κ. Γιανναρά, ότι ο Ελληνισμός τελείωσε, ότι αυτή η χώρα έπαψε να έχει ιστορική συνέχεια, ότι αυτός ο λαός έπαψε να έχει ιστορική συλλογική συνείδηση, ότι οι ίδιοι οι Έλληνες σκότωσαν τη χώρα τους;
Όχι. Δεν συμφωνώ καθόλου. Νομίζω ότι η ιστορική συνέχεια είναι υποχρεωτική. Αν πάρεις βέβαια το ένδοξο παρελθόν ως ένα ολοκληρωτικό πράγμα και να πεις η λογοτεχνία, η σκέψη, η…, η…, οπωσδήποτε υπάρχει αλλαγή. Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει παρακμή. Αλλά δεν θα μπορούσε παρά να είναι έτσι. Γιατί εάν δεν υπήρχε αλλαγή θα είμαστε όλοι οι αρχαίοι Έλληνες ακόμη. Όσον αφορά, τώρα, τη συνέχεια δεν μπορούμε να πούμε ότι όταν λες τα πράγματα με τη λέξη την ελληνική που τα λες, ότι δεν υπάρχει συνέχεια. Η μόνη γλώσσα η οποία δεν έχει ελληνογενείς γλώσσες, όπως τα λατινικά, είναι τα ελληνικά. Γιατί; Γιατί δεν έπαψαν ποτέ να μιλούνται. Δεν έπαψαν ποτέ να γράφονται. Οπότε, και μόνο η γλώσσα, αυτή η γλώσσα που μιλάμε, δείχνει ότι η συνέχεια είναι αδιάρρηκτη. Και βεβαίως έχουμε το παρελθόν που διαλέγουμε. Δεν έχουμε όλο το παρελθόν ως συνέχεια. Για αυτό ο κάθε λαός, όπως και οι Έλληνες, έχουμε την Ιστορία που μας πηγαίνει. Η Ιστορία, διατείνομαι, γράφεται «καθαρευουσιάνικα». Δηλαδή ποτέ δεν θα γράψει κάποιος τα παραπτώματά του. Ένας λαός τα παραπτώματά του. Κανένα μνημείο δεν έχει γίνει για τα πράγματα τα οποία ήταν ντροπή για τον πολιτισμό του τόπου. Νομίζω ότι το πρώτο μνημείο που γίνεται (πριν λίγα χρόνια) τώρα για τέτοιου είδους πράγματα είναι στο Βερολίνο για το ολοκαύτωμα που έκαναν οι Γερμανοί. Όλα τα άλλα, μνημεία και τα λοιπά, είναι επιβραβεύσεις.
– Ωστόσο, εάν δεν κάνω λάθος, και εσείς δεν έχετε υποστηρίξει κάτι ανάλογο περί της ελληνικής ιστορικής ασυνέχειας, με άλλη σκέψη βέβαια, όταν διατείνεστε ότι είμαστε ο μόνος βαλκάνιος λαός που δεν απελευθέρωσε την κοιτίδα του Γένους του, την Κωνσταντινούπολη;
Ναι, αλλά αυτό είναι δικό μας πρόβλημα. Και τι κάναμε; Δεν απελευθερώσαμε την κοιτίδα του Γένους, κοιτίδα, όχι πρωτεύουσα, γιατί εκεί οφείλουμε τα δύο μεγάλα χαρακτηριστικά των νεοελλήνων, δηλαδή τη γλώσσα και την ορθοδοξία. Όταν, λοιπόν, δεν απελευθερώσαμε, τι κάναμε; Βάλαμε το Βυζάντιο σε παρένθεση, χίλια χρόνια σε παρένθεση, και θεωρήσαμε τον εαυτό μας απόγονο του Περικλή. Ούτε λίγο ούτε πολύ. Τα παιδιά μαθαίνουν στο σχολείο Αντιγόνη, Όμηρο και τα λοιπά, αλλά πέστε μου ποιο βυζαντινό κείμενο ξέρουν. Ευτυχώς που πάνε καμιά φορά στην εκκλησία και ακούνε το «Τη Υπερμάχω». Αλλά και αυτό όσο το καταλαβαίνουν. Και γυρνάνε μετά αυτά τα παιδιά στο σπίτι και λένε: η μάνα Δέσποινα, ο πατέρας Παναγιώτης…, Δημήτρης…, Γιώργος και τα λοιπά. Από πού κι ως πού; Πού είναι το αρχαίο ένδοξο παρελθόν, εάν δεν ξέρουν ακριβώς αυτά τα πράγματα;
– Επομένως, δεν έγινε μια ιστορική παύση; Μια μεγάλη ιστορική παράκαμψη αν θέλετε;
Όχι. Όχι. Η παύση είναι των γεγονότων. Δεν είναι των νοοτροπιών. Και όταν λέμε ότι το παρελθόν δεν είναι ποτέ παρελθόν είναι γιατί υπάρχουν νοοτροπίες, τα φαινόμενα τα οποία είναι υπόγεια. Λάθρα, υπάρχουν πάντοτε. Ο Ελύτης παραδείγματος χάριν γράφει κάτι το οποίο είναι από τα καταπληκτικά. Ο Ελύτης λέει ότι όταν μπαίνω σε μια εκκλησιά, ερημοκλήσι, και βλέπω μισοσβησμένες τις τοιχογραφίες, νιώθω βυζαντινός σαν να ήταν το σόι μου. Σε αυτά τα πράγματα, στα φαινόμενα και στις νοοτροπίες, δεν υπάρχει καμία ρήξη. Για αυτό λέω ότι το σύνδρομο του Κάιν, από τα αρχαία εμφυλιακά προβλήματα, συνεχίζεται μέχρι τώρα. Όλοι βγήκανε από το μνημόνιο επειδή συνεννοηθήκανε, εμείς όχι.
– Σε συνεντεύξεις σας έχετε υποστηρίξει ότι κακώς, κάκιστα η Αθήνα επελέγη ως πρωτεύουσα της Ελλάδος, και ότι θα έπρεπε να είχε επιλεγεί η Θεσσαλονίκη, ως η αμέσως μεγαλύτερη πόλη του Βυζαντίου μετά την Κωνσταντινούπολη…
Σταθείτε. Δεν είπα το ίδιο για τη Θεσσαλονίκη. Για τη Θεσσαλονίκη, λέω πάντα, ότι έχει άδικο που έχει τον Λευκό Πύργο ως έμβλημα. Ο Λευκός Πύργος τι ήταν; Φυλακή τούρκικη. Γιατί δεν έχει μια εκκλησιά βυζαντινή, γιατί δεν έχει τον Άγιο Δημήτριο; Και όταν λέω για τη Θεσσαλονίκη, λέω ότι ήταν στο Βυζάντιο η καλή μετά την καλλίστη. Αλλά όταν κάνουνε οι Έλληνες την Αθήνα (πρωτεύουσα), η Θεσσαλονίκη δεν είναι καν ελευθερωμένη. Οπότε δεν μπορούσε ποτέ να γίνει η Θεσσαλονίκη. Δεν το έχω πει έτσι ακριβώς όπως το λέτε. Οπότε η Αθήνα γίνεται πρωτεύουσα ακριβώς επειδή δεν υπάρχει η Κωνσταντινούπολη.
– Και γιατί να μη γίνει η Αθήνα πρωτεύουσα, δεν ήταν η πρώτη πολιτιστική μήτρα των Ελλήνων από την αρχαιότητα;
Ακούστε, η Αθήνα ήταν ένα λασποχώρι τότε, ένα λασποχώρι με 8.000 σπίτια, εκ των οποίων τα μισά ήταν χωρίς στέγη και οι κάτοικοί της ήταν Αρβανίτες, σχεδόν όλοι. Άλλωστε, έτσι έχουμε και το πρώτο αρβανιτικό λεξικό, ελληνοαρβανιτικό από τον Μπότσαρη. Το Ναύπλιο ήταν κακό; Το Ναύπλιο της Ρωμανίας; Γιατί; Αλλά ψυχαναλυτικά βάλανε την παρένθεση των χιλίων χρόνων γιατί χρειαζόμαστε ένα ένδοξο παρελθόν γνωστό από τους Ευρωπαίους. Και αυτό το ένδοξο παρελθόν, το γνωστό από τους Ευρωπαίους, ήταν η Αθήνα. Έτσι λέω ότι: η αρχαία ιστορία αττικίζει. Ο μείζων Ελληνισμός βυζαντινίζει, γιατί ακριβώς η μεγάλη αυτοκρατορία είναι το Βυζάντιο. Ο δε νεότερος Ελληνισμός πελοποννησιάζει, γιατί από εκεί άρχισε η απελευθέρωση.
– Δηλαδή, εάν αντιλαμβάνομαι σωστά, πιστεύετε ότι όταν η αρχαιότητα εξέπεσε ιστορικά και οριστικά, ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός βρήκε καταφύγιο στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Ο Απολλώνιος Ωκεανέας όταν φτάνει στην Αθήνα, στο τέλος του 1ου αιώνα, γράφει στους μουσαίους του «βεβαρβάρομαι ότι χώριος εντός Ελλάδος γέγονα», παραφράζοντας τον Ευριπίδη, ο οποίος γράφει ακριβώς για τον Ορέστη ότι «βεβαρβάρομαι επεί χώριος εκτός Ελλάδος γέγονα». Ήδη η Ελλάδα, να μην το ξεχνάμε αυτό, Βάνδαλοι, Γότθοι κ.λπ., έχει γίνει ένα κατώτερο μέρος για τα βυζαντινά. Δεν είναι καν ούτε η μεγάλη επαρχία, η Θράκη ή η ασιατική ακτή. Οπότε η Ελλάδα, ολόκληρη, όχι μόνο η Αθήνα, έχει γνωρίσει μια μεγάλη αν θέλετε, αν τη συγκρίνουμε με άλλες περιοχές, καθυστέρηση. Τι είναι το Βυζάντιο; Το Βυζάντιο είναι το ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος, εκχριστιανισμένο, εξελληνισμένο με την Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα. Αυτό είναι. Δεν είναι τίποτε άλλο. Χίλια χρόνια. Και ως αυτοκρατορία είναι πολυεθνικόν. Γράφω το τελευταίο μου βιβλίο, θα βγει σε λίγο καιρό, «πόσο ελληνικό είναι το Βυζάντιο και πόσο βυζαντινοί είναι οι νεοέλληνες;».
 – Στο τέλος παρήκμασε, εξέπεσε και πέρασε στην Ευρώπη. Δεν είναι έτσι;
Ξέρετε καμία άλλη αυτοκρατορία να έχει ζήσει χίλια χρόνια; Εδώ χίλια χρόνια αυτοκρατορίας, τι θα πει εξέπεσε; Όταν άρχισαν πάλι το εμφυλιακό, οι ανθενωτικοί και οι ενωτικοί, και όταν πεθαίνει ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος επάνω στις επάλξεις και ρωτάει «δεν θα βρεθεί ένας χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι», και έχει ο Σχολάριος τοιχοκολλημένο ανάθεμα εναντίον του Παλαιολόγου, και μόνο ο Τζουστινιάνι και οι Γενοβέζοι πολεμάνε μαζί του… Τι θα πει ξέπεσε; Παρά οι ίδιοι οι Έλληνες το δικό τους. Το ανθενωτικό, το ενωτικό. Πάλι το εμφυλιακό. Λοιπόν, ξέπεσε δεν σημαίνει τίποτε. Απλώς έζησε κατά τον ελληνικό τρόπο.
– Και αυτός ο ελληνικός τρόπος, όλος αυτός ο πολιτισμός που δημιουργήθηκε, μεταφέρθηκε στην Ευρώπη; Διαφωνείτε ή όχι;
Ακούστε. Το πνεύμα ταξιδεύει. Ένα πνεύμα που δεν ταξιδεύει πεθαίνει. Λοιπόν, από την Αθήνα το πνεύμα χάρις στον Μεγαλέξανδρο πέρασε σε Αντιόχειες, Αλεξάνδρειες. Από την Αθήνα περνάει στην Αλεξάνδρεια. Δεν πάει στους Ινδούς, αυτά να τα λέμε στα παιδιά. Όταν οι Ρωμαίοι παίρνουν πάλι την Αλεξάνδρεια, έχουμε τη Ρώμη. Περνάει στη Ρώμη. Στη Ρώμη τι γίνεται; Στο Αθήναιο εάν δεν μιλάς ελληνικά, εάν δεν ξέρεις ελληνικά δεν θεωρείσαι στη Ρώμη μορφωμένος. Όταν ο Μάρκος Αυρήλιος γράφει τα «εις εαυτόν», τα γράφει ελληνικά. Να μη μιλάμε για Αδριανό κ.λπ. Λοιπόν, το πνεύμα πάντοτε ταξιδεύει. Από τη Ρώμη περνάει στην Πόλη. Από την Πόλη περνάει στη Βενετιά. Από τη Βενετιά περνάει στο Παρίσι και σε όλη την Ευρώπη. Κάθε φορά το πνεύμα ταξιδεύει. Και όταν ελευθερώνεται από τους Πελοποννησίους η Ελλάδα και γίνεται η Αθήνα, τότε όλες οι αρχαιολογικές Σχολές είναι ξένες. Είναι γαλλική, βρίσκουν τους Δελφούς, βρίσκουν τη Δήλο∙ γερμανική, στην Ολυμπία∙ αγγλική, στην Κόρινθο. Λοιπόν, τότε οι ξένοι μας δείχνουν έναν καθρέφτη στον οποίο καθρεφτιζόμαστε. Και έτσι, σιγά σιγά περνάει πάλι προς τον τόπο από τον οποίο ξεκίνησε.
– Και αυτό το ταξίδι του ελληνικού πνεύματος προς την Ευρώπη μας δίνει το δικαίωμα να πούμε ότι η Ευρώπη από ένα σημείο και μετά, ίσως και στις μέρες μας, είναι το νέο λίκνο πολιτισμού για την Ελλάδα; «Ανήκομεν εις την Δύσιν», που λέγεται;
Μόνον, ως πνεύμα. Και ως ήθη και έθιμα στην Ανατολή…
– Αντιτείνεται, ωστόσο, από πολλούς άλλους, πώς μπορεί ανήκουμε στη Δύση όταν από εκεί εκλείπει το στοιχείο της ορθοδοξίας;
Ναι, για αυτό σας λέω ότι ανήκουμε ως πνεύμα. Η ορθοδοξία δεν είναι μόνο ανατολικό πράγμα. Γιατί;
-Το θεμέλιο όμως της ορθοδοξίας είναι η Ανατολή…
Ανατολή ευρωπαϊκή…
 -Και Ασία, Μικρά Ασία…
Ποια Ασία; Μα πού; Τώρα τέλειωσε. Λοιπόν, η μισή Ευρώπη δεν είναι Ευρώπη; Αυτά είναι που λέμε στα παιδιά λάθος. Προσέξτε τα. Και τα λένε πολύ σοβαροί άνθρωποι. Πολύ σοβαροί άνθρωποι. Είμαστε μόνο Ευρώπη. Και αυτό να το πούμε από την αρχή. Όταν γράφουνε Ευρώπη οι αρχαίοι εννοούν μόνο Ελλάδα. Δεν εννοούν τίποτε άλλο. Ο Ηρόδοτος, όλοι οι άλλοι. Πάντοτε η Ελλάδα ήταν το ανάχωμα εναντίον της Ασίας. Εάν έχουμε κάνει κάτι για την Ευρώπη είναι ακριβώς το να σταματάμε την Ασία. Αρχίσαμε από τα Μηδικά, όταν κακώς πήγαμε να πάρουμε την Ασία με τα Τρωικά. Λοιπόν, μετά όλη η ιστορία είναι εναντίον της Ασίας. Όλη. Το Βυζάντιο, στα τελευταία, 14ο αιώνα, λέει τους Τούρκους Αχαιμενίδες Πέρσες. Γιατί; Γιατί θεωρεί ότι θα τους διώξει στην Κόκκινη Μηλιά, όπως κάποτε οι αρχαίοι διώξανε τους Πέρσες. Λοιπόν, από πού και ως πού Ανατολή; Ανατολή είναι ο ραγιαδισμός που έχουμε, τα φαγητά που έχουμε, δηλαδή όλη η τουρκοκρατία. Αυτή είναι η Ανατολή.
-Έχει αναπτυχθεί και άλλη θεωρία, η οποία μάλιστα αναζωπυρώθηκε με την πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου Πούτιν με τον Πατριάρχη Μόσχας κ. Κύριλλο. Η Ρωσία υποστηρίζει, μάλιστα από εποχής του Ιβάν του Γ’, ο οποίος είχε παντρευτεί την ανιψιά του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ότι η Μόσχα μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως ήταν η συνέχεια του Βυζαντίου…
Δεν το δέχομαι, τώρα γελώ…
-Προσέξτε, αυτό υποστηρίζεται στις μέρες μας…
Δεν με νοιάζει τι υποστηρίζουν…
-Άλλο θέλω να σας πω. Αναπτύσσεται ένα σχέδιο, να δημιουργήσει ο Πούτιν ένα «ορθόδοξο τόξο» το οποίο θα συμπεριλάβει ορθόδοξους πληθυσμούς από Ρωσία μέχρι Κύπρο και βαλκανικές χώρες, ακόμη και το Άγιον Όρος ως δήθεν το Βατικανό των ορθοδόξων. Αυτό μας αποκόπτει ή…
Αδιαφορώ. Είναι βλακείες. Σε βλακείες δεν απαντώ ποτέ. Αυτά είναι τα συνωμοτικά με τα οποία ζει ο ελληνικός λαός που περιμένει ότι είμαστε ψεκασμένοι. Άλλωστε το ορθόδοξο τόξο, το περίφημο ορθόδοξο τόξο, το είχε κάποτε και ο Χριστόδουλος. Λοιπόν, αυτά να τα αφήσουμε. Να κάνουμε τη δουλειά μας ως Έλληνες στον τόπο που είμαστε. Όσον αφορά τώρα τον Πούτιν, καλά κάνει ο Πούτιν να έχει σχέδια. Όπως και ο Ερντογάν. Και ο Ερντογάν και ο Πούτιν έχουν τα σχέδιά τους. Άλλωστε, μέχρι το 1917 ένας τεράστιος σταυρός υπήρχε στην Οδησσό και περίμενε το πλοίο που θα τον έπαιρνε για να τον πάει στον τρούλο της Αγιάς Σοφιάς. Μέχρι το 1917. Δηλαδή μέχρι την Οκτωβριανή επανάσταση. Ναι, ωραία, λοιπόν αυτά και εμείς… «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Και πώς τα λέμε; Τα λέμε και αλλιώς… «Δέσποινα μην κλαις και μην πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνια και καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι».
-Θα είναι δικά μας πάλι με χρόνια και καιρούς;
Ευτυχώς όχι. Γιατί αν ποτέ βρεθούμε απέναντι σε δεκαπέντε εκατομμύρια Τούρκους που κάθονται στην Πόλη δεν θα υπάρχουμε.
-Ας επιστρέψω τη συζήτησή μας στα καθαρώς εσωτερικά μας θέματα. Τελικά, από ποιους κινδυνεύει η Ελλάδα, από τους Έλληνες που υποστηρίζει ο Στέλιος Ράμφος ή από τους Ευρωπαίους, σύμφωνα με τους ευρωσκεπτικιστές;
Από τον εαυτό της. Από κανέναν άλλον. Τελείωσε.
-Μήπως από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, οι οποίοι κατά κάποιους –ακραίους ή μη– θα διασπάσουν τη συνοχή μας και θα ισλαμοποιήσουν την κοινωνία μας;
Λοιπόν, η Ελλάδα κινδυνεύει από τους Έλληνες που ξέχασαν να είναι Έλληνες.
-Τελικά τι είναι ο Έλληνας; Ανατολίτης, Βαλκάνιος ή Ευρωπαίος;
Έλληνας είναι αυτός που αναγνωρίζει τον εαυτό του και ζει με ελληνικό τρόπο. Δηλαδή ορθώς και όρθιος.
-Αναφερθήκαμε πριν στην ελληνική κρίση. Τους λόγους μπορούμε να τους αποδώσουμε και σε μια γενική κρίση της Ευρώπης, του ευρωπαϊκού πολιτισμού; Νομίζω ότι πρώτος είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου ο Αλμπέρ Καμύ και μετέπειτα ο Μάνος Χατζιδάκις. Μήπως χρειάζεται και η Ευρώπη, κυρία Αρβελέρ, εκτός από την Ελλάδα, μια επανεκκίνηση, μια νέα αναγέννηση;
Ποια είναι η Ευρώπη; Για ποια Ευρώπη μιλάμε; Για την Ευρώπη του χιονιού; Για την Ευρώπη του ήλιου; Για την ορθόδοξη; Για την καθολική; Για την προτεσταντική; Μιλάμε για την Ευρώπη των 28; Ποια είναι η Ευρώπη; Η Ευρώπη είναι ένα κοινό βιβλίο, δηλαδή μια κοινή βιβλιοθήκη, διαβάζουμε όλοι τα ίδια βιβλία∙ μια κοινή μουσική, όλοι ακούμε πάνω κάτω την ίδια μουσική, αλλά αυτό το ακούει και η Αμερική, το ακούει και η νότια Αφρική, το ακούει και η Αυστραλία, το ακούει και η Νέα Ζηλανδία. Λοιπόν για ποια Ευρώπη μιλάμε; Αυτό που λέει ο Βαλερύ για την Ευρώπη, ότι Ευρωπαίος είναι αυτός που έζησε με το ορθολογιστικό αρχαίο πνεύμα, που γνώρισε τη ρωμαϊκή εμβέλεια την νομική και που ζει με τον ιουδαϊκό – χριστιανικό πνευματικό κόσμο, αυτός είναι ο Ευρωπαίος. Αυτά τα γράφει ο Βαλερύ το 1922, χωρίς Ευρώπες θεσμικές και τα λοιπά. Λοιπόν, η Ευρώπη είναι θέμα κορυφής. Δεν είναι θέμα ζωής καθημερινής. Γιατί μία Σικελιάνα μάνα, μια Κρητικιά δεν έχει τίποτε να κάνει με τη Σουηδέζα ή με τη Νορβηγέζα. Η Ευρώπη, επιμένω, είναι θέμα κορυφής. Διανοητικό, δηλαδή πνευματικό. Αυτή η Ευρώπη δεν κινδυνεύει. Αυτή δεν κινδυνεύει. Γιατί; Γιατί ακριβώς έχει όλο τον πλούτο πίσω. Και όλο τον πλούτο πίσω δεν μπορεί να τον χάσει. Τι θα χάσει; Αλλά κινδυνεύει από το να έχει το μονοπώλιο της Ιστορίας. Μέχρι τώρα η Ευρώπη είχε σχεδόν το μονοπώλιο της Ιστορίας. Τώρα αυτό τελείωσε με την παγκοσμιοποίηση. Η Κίνα, η Αμερική… δεν ξέρω ποιος, τελείωσε. Όσο για την Ευρώπη της κορυφής νομίζω ότι πάντοτε θα είναι μια κορυφή. Αλλά ως δύναμη ευρωπαϊκή, βεβαίως όχι. Αλλά είναι ανάγκη να έχει δύναμη η Ευρώπη; Στρατιωτική;
-Εσείς τι λέτε;
Όχι.
-Γιατί;
Για να έχει πνευματική δύναμη.
 -Είπατε, μόλις προ ολίγου, ότι με την παγκοσμιοποίηση τελείωσε το μονοπώλιο της Ιστορίας από την Ευρώπη. Αυτό είναι καλό για τους πολίτες; Τους Ευρωπαίους πολίτες; Γενικά σας προβληματίζει ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός που αναπτύσσεται σήμερα; Φοβάστε μήπως γυρίσει κάποια στιγμή εναντίον των πολιτών, εν τέλει εναντίον της ίδιας της δημοκρατίας; Τελικά, κυρία Αρβελέρ, ποιοι κυβερνούν; Οι παγκόσμιες τράπεζες, οι παγκόσμιοι φορείς ή ο λαός; Εξουσιάζει η δημοκρατία, δηλαδή οι πολλοί, ή οι πάσης φύσεως ολιγαρχίες;
Ακούστε. Οι ιστορικοί κάνουν ένα μεγάλο λάθος. Θεωρούμε ότι στην Ιστορία οι περίοδοι είναι ανάλογα με τον χρόνο. Και λέμε: αρχαιότητα, μεσαίωνας, μοντέρνα εποχή, σύγχρονη…, είναι το μεγαλύτερο λάθος. Η Ιστορία χωρίζεται σύμφωνα με τον χώρο. Εξηγούμαι. Από την πόλη – κράτος περνάμε στο Έθνος. Ο πρώτος ορισμός του Έθνους δίνεται από τον Ηρόδοτο, όταν ο Ξέρξης λέει «θα έρθω και θα πάρω την Ελλάδα σε έναν περίπατο». Και του λέει ο Δημάρατος «προσέξετε, βασιλεύ, γιατί είναι μεν χωρισμένοι αυτοί σε πόλεις οι Έλληνες, αλλά όταν θα έρθει ο ξένος θα είναι σαν ένα χέρι δεμένο». Και του λέει ο Ξέρξης, γιατί; Και απαντάει ο Δημάρατος: «για το ομόηθες, το ομόθρησκον, το όμαιμον και το ομόγλωσσον». Αυτός είναι ο ορισμός του Έθνους. Λοιπόν, από την πόλη περνάμε στο Έθνος, στο κράτος – έθνος, μετά περνάμε στην Αυτοκρατορία. Στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Όταν έρχεται ο χριστιανισμός περνάμε στον ουρανό. Έχουμε κάνει την οικουμενικότητα, η οποία οικουμενικότητα είναι η χριστιανική οικουμενικότητα με τη σωτηρία της ψυχής ως μόνο στόχο. Σήμερα, βρισκόμαστε στην παγκοσμιοποίηση. Με ποιο αποτέλεσμα; Να έχει ο καθένας μετά ως στόχο το «Global Village». Δηλαδή «χωριό». Λοιπόν, από αυτή την παγκοσμιοποίηση, εάν θέλετε, την οποία πέστε την οικονομική, πέστε την επικοινωνιακή, πέστε την όπως θέλετε, το πρόβλημα είναι ότι αυτή τη στιγμή η αντίδραση είναι ακριβώς στο αντίθετο. Αυτό που λέω το «Clobal Village». Μολονότι λέμε στο Παρίσι, ότι όταν ανοίγουμε ένα παράθυρο στο Παρίσι, κρυολογούν στο Πεκίνο. Και αυτό γίνεται και παντού. Λοιπόν, αυτά τα πράγματα, αυτή τη στιγμή, πρέπει να μάθουν τα παιδιά, να ξέρουν ότι υπάρχει το ατομικό και το παγκόσμιο. Και έχει χαθεί το ενδιάμεσο. Έχει χαθεί το ενδιάμεσο. Ενδιάμεσα, είχαμε κάποτε το εθνικό, είχαμε κάποτε το τοπικό, είχαμε… Αυτά πια έχουν χαθεί.
-Δεν κινδυνεύουμε δηλαδή από το παγκόσμιο, την παγκοσμιοποίηση, αλλά από το ενδιάμεσο που έχει χαθεί. Αυτό καταλαβαίνω από τα λεγόμενά σας.
Αυτό. Αυτό λέω ακριβώς. Οπότε, εάν μπορούμε αυτή τη στιγμή να πούμε στα παιδιά να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και να μην κοιτάνε τι υπάρχει αυτή τη στιγμή. Εάν υπάρχει παγκοσμιοποίηση σημαίνει ότι δεν υπάρχει πια ξένος. Δεν υπάρχει. Κατά τον Χριστιανισμό δεν υπάρχει ξένος. Όταν λέμε Αδάμ, δηλαδή Ανατολή, Δύση, Άρκτος και Μεσημβρία. Αυτός είναι ο Αδάμ. Δηλαδή η παγκοσμιοποίηση τότε.
-Την ακούτε καλά την παγκοσμιοποίηση, γιατί πολλοί υποστηρίζουν ότι θα αλλοιώσει την εθνική συνείδησή μας…
Δεν με νοιάζει τι λένε. Συνέντευξη από εμένα παίρνετε. Όχι από τους πολλούς.
-Τι τους απαντάτε;
Τίποτε.
-Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη είναι παροδικό φαινόμενο, είναι κάτι το οποίο θα το βρούμε μπροστά μας;
Ακούστε. Νομίζω ότι η έλλειψη παιδείας έχει κάνει αυτή τη στιγμή να υπάρχει μια άνοδος της ακροδεξιάς. Αλλά είναι καταπληκτικό το ότι, για να πάρει η ακροδεξιά την εξουσία παύει να είναι ακροδεξιά. Δείτε τι γίνεται με την Λεπέν στη Γαλλία…
-Αν την πάρει όμως την εξουσία;
Ήδη δεν είναι ο πατέρας της. Θέλω να πω ότι αυτή τη στιγμή μετά από την πτώση των σοβιετικών καθεστώτων και η αποχή από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα η οποία έγινε δημιούργησε ένα είδος κενού στους ανθρώπους που δεν έχουν παιδεία. Γιατί είχε γίνει θρήσκευμα. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα ήτανε ένα είδος θρησκείας. Και δεν είναι παράξενο το ότι αυτή τη στιγμή έχουμε θρησκείες, αν θέλετε, που είναι ολοκληρωτικές. Μιλώ για το Ισλάμ. Θα σας πω κάτι. Βρέθηκα την ημέρα που έπεφτε το τείχος του Βερολίνου να τρώω με τον Αμερικανό πρέσβη στην πρεσβεία της Γαλλίας. Γυρίζω και του λέω: μπράβο σας, τώρα έχετε πραγματικά τελειώσει τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Τον έχετε κερδίσει. Και γυρνάει και μου λέει, «κυρία Αρβελέρ, έχετε δίκιο. Εκείνο που μας μένει τώρα είναι να κερδίσουμε τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο». Τι θέλω να πω με αυτό; Θέλω να πω ότι η Ευρώπη αυτή τη στιγμή, ο κόσμος εάν θέλετε, δεν έχει ανάγκη από φόβους. Έχει ανάγκη από δουλειά. Κι αυτή τη δουλειά δεν την κάνει κανένας εκτός από τα ακροδεξιά κόμματα, τα οποία αυτή τη στιγμή έχουνε τη μεγαλύτερη επικοινωνιακή δραστηριότητα. Τα ολοκληρωτικά, όχι τα δεξιά κόμματα. Η Ευρώπη υποφέρει από ολοκληρωτικά κόμματα, όχι μόνο από τα ακροδεξιά.
-Επομένως το φαινόμενο της ανόδου της ακροδεξιάς πρέπει να μας ανησυχεί.
Ελπίζω. Ελπίζω να ανησυχεί. Αλλά την Ελλάδα δεν την ανησυχεί τόσο. Έχει τη Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα. Ποιος την ψηφίζει; Για εμένα ο Αμβρόσιος είπε ότι είμαι ανήθικη επειδή είμαι εναντίον της Χρυσής Αυγής. Ευτυχώς που το είπε…
-Αλλά και τρίτο κόμμα είναι υπολογίσιμη δύναμη…
Μα τώρα, για όνομα του Θεού.
-Τη γνώμη σας για τον κ. Τσίπρα. Για την πρώτη φορά Αριστερά.
Ποτέ. Ποτέ. Είμαι Γαλλίδα…
-Που σημαίνει;
Δεν μιλώ ποτέ για πολιτικά σε ξένο κράτος. Να πω τη γνώμη μου για τον Ολάντ μπορώ, αλλά για τον Τσίπρα ποτέ.
-Τη γνώμη σας για τον κ. Σαμαρά, τον κ. Μητσοτάκη.
Τίποτε. Ποτέ, ποτέ, ποτέ.
-Ποτέ;
Με έχετε ακούσει ποτέ να έχω πει τίποτε πολιτικά;
-Έχω διαβάσει ότι συμπαθείτε τον κ. Μητσοτάκη και με δήλωσή σας ταχθήκατε στο πλευρό του.
Λάθος διαβάσατε. Ακούστε με. Να το πείτε. Είμαι πολύ φίλη στη Γαλλία με την Αλεξάνδρα Gourdain, την αδελφή του Μητσοτάκη. Έρχεται και μου λέει, «βρε παιδί, κάνε κάτι για τον αδελφό μου». Λέω, ποτέ. Τι να κάνω για τον αδελφό σου. Εγώ άλλωστε είμαι αριστερή. «Όχι», μου λέει, «κάνε κάτι». Άκουσε, της λέω: αν τον κόσμο τον διοικούν οι ανίκανοι, φταίνε οι ικανοί. Και αν για την αξία μιλάνε μόνο οι ανάξιοι, η απαξίωση είναι γενική. Και αυτό να έχουν υπόψη τους για οποιαδήποτε εκλογή. Αυτό είπα. Και το έβγαλε μετά ο Μητσοτάκης ότι… Δεν με νοιάζει.
-Τι είναι για εσάς η Ελλάδα;
Η σύμπτυξη συγκίνησης, γνώσης, αγωνίας, φόβου, ελπίδας.
-Σας ευχαριστώ από καρδιάς για αυτή τη συζήτηση – συνέντευξη.
Μην αντιστρέφουμε τους όρους.
Βιογραφικό
Η Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ γεννήθηκε το 1926. Σπούδασε στην Αθήνα και στο Παρίσι και ειδικεύτηκε στη μελέτη του κόσμου της χριστιανικής Ανατολής, και ειδικότερα του κράτους και της κοινωνίας του Βυζαντίου.
Μια σειρά εργασίες της για το Βυζάντιο την έκαναν γνωστή. Έλαβε μέρος σε διάφορα παγκόσμια συνέδρια Ιστορίας και προσκλήθηκε για διαλέξεις στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, ενώ έχει τιμηθεί με πολλές διακρίσεις. Το 1967 έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και το 1976 εκλέχτηκε πρύτανης στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης (η πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με τέτοια θέση στα 700 χρόνια παράδοσης του Πανεπιστημίου). Έχει διατελέσει, μεταξύ άλλων, πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου, πρόεδρος του Πανεπιστημίου των Παρισίων και του Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού Ζορζ Πομπιντού – Μπομπούρ. Είναι αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών καθώς και επίτιμη πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών, ενώ έχει αναγορευθεί επίτιμη διδάκτωρ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Θεωρείται μία από τις πλέον εξέχουσες πανεπιστημιακές και πνευματικές προσωπικότητες του τόπου μας που τιμούν πραγματικά την πατρίδα μας στο εξωτερικό.
Φωτογραφίες: Γιάννης Μάνος
https://viralgreece.eu/eleni-arveler-i-ellada-kindyneyei-apo-toys-ellines-poy-xechasan-na-einai-ellines

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2018

Χρήστος Γιανναράς: "Απορώ που ακόμα υπάρχουμε!"

Χ. Γιανναράς: «Αν υπήρχε πολιτικός με όραμα θα έβαζε στο Δημοτικό Αρχαία και Ελληνικούς χορούς» 


 O  καθηγητής φιλοσοφίας και συγγραφέας, Χρήστος Γιανναράς, μιλά για την Ελλάδα που «τέλειωσε» λόγω και της εκπαίδευσης που έχει στόχο την χρηστικότητα και όχι το «αληθεύειν». Όπως αναφέρει ο ίδιος: «Βυθιζόμαστε σε ένα κενό, σε ένα τίποτα […] 
Απορώ που ακόμα υπάρχουμε! Δεν γεννιέται η παραμικρή αντίσταση στην κακουργία των πολιτικών… Προς τι να αντισταθεί ο Έλληνας; Προς τι; Για να έχει πρωθυπουργό ή τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα; Διαφέρουν αυτοί από το να έχεις πρωθυπουργό τον Σόιμπλε; Δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι πια ανύπαρκτο». 

Έχετε πει πως «Η Ελλάδα τέλειωσε» σε σχέση με το ότι «η ελληνική εκπαίδευση εστιάζει στη χρηστικότητα». Θα θέλατε να το εξηγήσετε; 
Η βασική μου ιδέα είναι, ότι εάν ο ελληνισμός κόμιζε κάτι μέσα στους αιώνες -κι αυτό είναι που τον διαφοροποιεί ριζικά από τη δυτική παράδοση- είναι ακριβώς ότι ο στόχος για τον έλληνα ήταν το «αληθεύειν» και όχι το χρήσιμο. Λέει ο Αριστοτέλης, ότι «Το ζητείν απανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόζει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις», δηλαδή, δεν ταιριάζει σε ελεύθερους και μεγαλόψυχους ανθρώπους το να ζητάνε παντού το χρήσιμο. Η χρησιμότητα είναι μια δουλεία στην ανάγκη, αδιανόητη για τον έλληνα. 
Ο έλληνας μάχεται για την ελευθερία από την ανάγκη. Λοιπόν, στην Ελλάδα, η Παιδεία κάποτε -θα τολμούσα να πω όχι πολύ μακριά από σήμερα- είχε σώσει κάτι από αυτή την προτεραιότητα της ελευθερίας. Για παράδειγμα, το παιδάκι πήγαινε στο Δημοτικό Σχολειό και άρχιζε την εκπαίδευσή του με τη σουηδική γυμναστική, δηλαδή με έναν έμπρακτο τρόπο, που δεν ήταν διανοητικός. Εντασσόταν σε ένα δρώμενο, λογικά συντονιζόμενων κινήσεων. 
Όλοι μαζί έκαναν τις ίδιες κινήσεις. Αυτό έχει τεράστια παιδαγωγική δυναμική. Έμπαινε το παιδί στην κοινωνία των σχέσεων, όχι με διδάγματα και με ηθικολογίες, αλλά με την πράξη. Ή μάθαινε να συντονίζει το βάδισμά του, πώς να βαδίζει μαζί με τους άλλους. Έχετε δει πως παρελαύνουν σήμερα τα παιδιά; Δεν μπορούν, δεν ξέρουν να συντονιστούν, σκορποχώρι, τελείως. Ή ο ελληνικός χορός, ήταν μέγιστο μάθημα κοινωνικοποίησης του παιδιού. Σήμερα ο στόχος δεν είναι να κοινωνικοποιηθεί το παιδί. Είναι να θωρακιστεί το εγώ του, να μάθει να απαιτεί, να μάθει εξασφαλίζει το δικαίωμά «του». Θυμάστε τον πιτσιρικά που φώναζε στον υπουργό Παιδείας, Αρσένη: «Δεν μπορείς Γεράσιμε!»; Οι μικρονοϊκοί μας πολιτευόμενοι νομίζουν ότι έτσι ετοιμάζουν άγρυπνους επαναστάτες. Αλλά προσωπικά θεωρώ ότι μ’ αυτόν τον τρόπο ετοιμάζουν ανθρώπους τρομακτικής μοναξιάς! Έναν ανέραστο άνθρωπο. Το “απελευθερωμένο” σημερινό παιδί δεν θα μπορέσει ποτέ να ερωτευτεί, γιατί δεν ξέρει να μοιράζεται. 
Και πιο συγκεκριμένα, σε σχέση με τη φράση σας «Η Ελλάδα τελείωσε», τι έχετε να πείτε; Δε έχει μείνει ούτε ίχνος από την ελληνικότητα, από αυτή την προτεραιότητα του «κοινωνείν», που έλεγε ο Ηράκλειτος. Ούτε το παραμικρό θεσμικό κατάλοιπο. Στη θέση της κοινότητας (πόλεως) κυριαρχεί σήμερα η τηλεοπτικά ποδηγετούμενη μάζα. Ο στόχος μας δεν είναι το κοινωνείν. Η αλήθεια δεν προκύπτει από τη βεβαιότητα της εμπειρικής μετοχής. Όχι! 
Η αλήθεια επιβάλλεται αξιωματικά, είτε από αυθεντίες, είτε από τη δογματική λογική, είτε από τη χρησιμότητα. Λέμε ότι το μέλι είναι γλυκό, λέει ο Δημόκριτος, όχι γιατί υπάρχει μια αξιωματική αρχή, η οποία ορίζει τι είναι γλυκό και τι είναι πικρό, αλλά γιατί έχουμε γευτεί μέλι και η εμπειρία όλων μας συμπίπτει. «Πάντες ομοδοξούσι και έκαστος επιμαρτυρεί», δηλαδή όλοι έχουν ομού τη γνώμη, τη δόξα, την αντίληψη. Λοιπόν, αν χαθεί αυτό το στοιχείο: «Καθ᾽ ὅτι ἂν κοινωνήσωμεν, ἀληθεύομεν, ἃ δὲ ἂν ἰδιάσωμεν, ψευδόμεθα», που έλεγε ο Ηράκλειτος, (δηλαδή, ότι αληθεύουμε μόνο όταν συμπίπτει η εμπειρία όλων μας και κοινωνείται η ίδια εμπειρία, αν χαθεί η ελληνική εμμονή στην αλήθεια ως “μετοχή”), ο ολοκληρωτισμός είναι μονόδρομος. Ολοκληρωτισμός δικτατόρων ή ιδεολογιών ή των Τραπεζών και του απρόσωπου εφιάλτη που λέγεται Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Σύστημα. Ο Κωνσταντίνος Καραβίδας ή ο Νίκος Πανταζόπουλος, έδειξαν πως όσο λειτουργούσε η αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, υπήρχε ελληνικότητα. 

Υπήρχε και η ανοχή στη διαφορετικότητα, γιατί κάθε κοινότητα είχε κάποιες διαφορές από την άλλη; 
Ναι, η διαφορετικότητα του κάθε ανθρώπου! 
Πήγαινες στο καφενείο και οι άνθρωποι έλεγαν αυθόρμητα τη δική τους, την προσωπική γνώμη τους, το καλαμπούρι τους. Σήμερα όλοι αντιγράφουν πανομοιότυπες φράσεις της τηλεόρασης. Αναμηρυκάζουν φράσεις που ακούσανε στα “Μέσα”. Επιμένω ότι η ουσία του προβλήματος δεν είναι ιδεολογική ή παραταξιακή. Είναι ότι βυθιζόμαστε σε ένα κενό, σε ένα τίποτα. Κυρίως το στοιχείο της αδυναμίας των παιδιών να ερωτευτούν, είναι αναπηρία. 
Βλέπετε νέα παιδιά στην καφετέρια, το καθένα με το κινητό του και τον καφέ του ανίκανα να ανταλλάξουν άποψη, δε λένε λέξη. Και τι νομίζετε ότι θα μπορούσε να γίνει; 
Αν υπήρχε πολιτικός με όραμα, θα έβαζε τα αρχαία ελληνικά να διδάσκονται από το δημοτικό, σαν παιχνίδι! 
Θα έβαζε πολύ πολλή, μουσική, θα έβαζε κυρίως μαθηματικά, αλλά θα άλλαζε τον τρόπο διδασκαλίας τους: Τα μαθηματικά όχι ως χρηστική γνώση, αλλά ως γλώσσα, ως λογική. Τα μαθηματικά είναι μια γλώσσα. Στα ελληνικά σχολειά, όμως, τα μαθηματικά, τα μαθαίναμε ως κάτι χρηστικό, μόνο για να κάνουμε λογαριασμούς. Είναι έγκλημα! 

Τι άλλο θα λέγατε, ως επίλογο, για την Ελλάδα στην κρίση; Απλώς ότι απορώ που ακόμα υπάρχουμε! Δεν γεννιέται η παραμικρή αντίσταση στην κακουργία των πολιτικών… Προς τι να αντισταθεί ο Έλληνας; 
Προς τι; Για να έχει πρωθυπουργό ή τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα; Διαφέρουν αυτοί, από το να έχεις πρωθυπουργό τον Σόιμπλε; Δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι πια ανύπαρκτο. Τις προάλλες λέχθηκε πως μία γυναίκα που μεγαλώνει μόνη της δύο παιδιά και το ετήσιο εισόδημά της είναι κάπου 4.100, ότι η εφορία της ζητάει σχεδόν τα μισά, και μάλιστα της αφαίρεσαν από την τράπεζα 8 ευρώ που είχε στον λογαριασμό της. Πρέπει να βρούμε τον δικό μας τρόπο. Δεν είναι δυνατόν να θέλουμε να βάλουμε την Ελλάδα να λειτουργήσει με τους όρους που λειτουργεί π.χ. η Ολλανδία. Ξέρετε ότι σε όλη τη Ρωμαϊκή περίοδο, στο λεγόμενο Βυζάντιο, και μετά σε όλη την Οθωμανική περίοδο, υποκείμενο φορολογικής υποχρέωσης, δεν ήταν το άτομο, αλλά η κοινότητα. Δηλαδή, φέτος είχα εγώ μεγαλύτερη σοδιά, και εσείς μικρότερη, έπρεπε να κοινωνήσουμε μεταξύ μας τη διαφορά, ώστε να πληρώσει το χωριό το φόρο. Καταλαβαίνετε τι δυναμική είχε αυτό το στοιχείο; Τώρα, η γυναίκα που αναφέρατε, μόνη της, τι να κάνει; Να πηδήξει από το μπαλκόνι ή να οπλιστεί με βόμβα μολότοφ; 


Πηγή: tvxs.gr

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΣ, ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ - 6η Ιουλίου: Μεγάλη Ιστορική Επέτειος της Ελαφονήσου… μετά από χίλια χρόνια ξενοκρατίας


ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ

Ιουλίου: Μεγάλη Ιστορική Επέτειος της Ελαφονήσου… μετά από χίλια  χρόνια ξενοκρατίας
                                         
  του Πανεπιστημιακού  Μέντη Κωνσταντίνου του Σπ.

ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΣ ΤΟ ΣΜΙΓΟΠΕΛΑΓΟ ΝΗΣΙ
Ένα πολύχρωμο ζαφείρι που γλυκολαμπυρίζει τις χιλιοπλούμιστες ομορφιές του μέσα στην κρυσταλλένια θάλασσα του Μοριά και στα γαλαζένια νερά του Σμιγοπέλαγου.


Ένα γαλαζόβλεφο προπύλι στον ορίζοντα του Μινωϊκού, του Αιγαιοπελαγίτικου και Ιονιοπολίτικου πολιτισμού, ένα πελαγοδρόμι στις ανταύγειες του γλαυκού ονείρου, ένα γλυκολάλημα της χαράς στο φιλί της Γαλάζιας Άνοιξης, ένα πελαγίσιο υφάδι στου λιβοζέφυρου το χάδι.

Η Ιστορία του ένα βαθυγάλαζο μονοπάτι που σε σεργιανάει στους μανταλωμένους θησαυρούς των βυθών που τους αγγίζει το γαλανοφόρετο μαγνάδι του Μύθου, στα μαγευτικά απύθμενα της Ελληνι­κής προϊστορίας, που αχούνε μέσα τους οι φωνές των θεών, στα άγνωρα Κυανέμβολα πολυδρόμια, που τα σκεπάζουν οι γαλαζόλευκοι αφροί και στα ιριδένια ακρογιάλια που τα χρυσίζει του χρόνου η ροδοσυγνεφιά.

Το Ιστορικό Θαλάσσιο Έμβλημα του νησιού, η «Ζωή» και ο «Θάνατος», ανάγλυφα αποτυπωμένο στο Βωμό των αιώνιων και αρχέγονων συγκινήσεων, στους εδαφολογικούς ανασχη­ματισμούς του, στις βιβλικές καταστροφές των λαμπρών πολιτισμών του, στην εξέλιξη της χερσονίζουσας απόληξης «Όνου Γνάθος» στο νεότερο Ελλαδονήσι, στις βάρβαρες επελάσεις των οιστρηλατών της ειρήνης, στη μαρτυρική εξόντωση του πληθυσμού του, στη χιλιετή ερήμωση του νησιού και στην ανάπτυξη ενός σύγχρονου και λευκοθώρητου οικισμού από το 1837.


Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ 

Το Βυζαντινό Κάστρο του Νησιού του 6ου ή 7ου μ.Χ., αι. - που κατέστρεψαν οι Σαρακηνοί – μας προσφέρει και την πρώτη επίσημη μαρτυρία για την ονομασία της Ελαφονήσου. 

Ένα σπάνιο αραβικό χειρόγραφο, το υπ. αρ. 276 της Εθνικής βιβλιοθήκης των Παρισίων, μας μιλά για το Κάστρο Ashab al baqar, που ο Αραβολόγος καθηγητής Δ. Γούτας μεταφράζει ως Κάστρο «του Νησιού των Ελαφιών» που βρισκόταν στην περιφέρεια της Μονεμβάσιας, σε νησί ή χερσόνησο (η Ελαφόνησος τότε πληρούσε και τα δύο) στο δρόμο προς τη Δύση.
Συγκλονιστικό είναι ότι τη μαρτυρία αυτή επαληθεύει και τοπωνύμιο της περιοχής (σημ. μικρός οικισμός), με την ανάλογη, όσο και περίεργη ονομασία  Βιγκλάφια.
  Στο Βυζάντιο για την αναχαίτιση των εχθρών υπήρχαν οι Βίγλες σε απόσταση 4 χιλιομέτρων η μία από την άλλη. Ασφαλώς στην περιοχή της Ελαφονήσου η μια Βίγλα ήταν … στη Βίγκλα. Πού  ήταν όμως η άλλη;  Ήταν περίπου 4 χιλιόμετρα μακριά, στο πιο ευαίσθητο σημείο του νησιού, μπροστά από τον Ισθμό που τότε ήταν διαβατός.
         Ήταν στα Βιγκλάφια (Βίγκλα + λάφια). Ήταν η Βίγκλα με τα ελάφια ή  λάφια (όπως   και Ελαφο-νήσι ή Λαφο-νήσι  στην τοπική διάλεκτο).
Ονομασίες του νησιού
Τσέβρη ή Σέρβη: Ενετική ή Σλαβική ονομασία, που παραπέμπει στη λέξη έλαφος.
Λαφουνήσια, Λαφο-νήσια, Ελαφονήσια, Ελαφονήσους:  (λόγω των πολλών νησιών και ιδιαίτερα των πολλών μικρών νησίδων που υπήρχαν παλαιότερα στον σημερινό Ισθμό του νησιού), Ελαφονήσι, Αλαφονήσι, Λαφονήσιον, Λαφονήσι και Ελαφόνησος.

Στους Μύθους της Ελαφονήσου,  των Βατίκων και των Κυθήρων
Η Κυθήρεια και Σμιγοπέλαγη Αφροδίτη λικνίζεται μέσα στις ασημένιες ανταύγειες του φεγγαριού που σμίγουν με το ηλιόφως, οι τρεις νεράιδες Σίδη, Ήτις και Αφροδισιάς στήνουνε το δικό τους κέλευσμα χαράς στο Βοιατικό κάμπο, και ο Γλαύκος και ο Σειληνός,  απόκοσμοι ξελογιαστές, ρίχνουν τα δίχτυα τους στις αφροκυματούσες κόρες.  Τους συνεπαίρνει όλους η ανείπωτη ομορφιά του Νότου και ακολουθούν τις επιταγές μιας νέας εποχής, που αρχίζει να ξεπροβάλλει στα ιριδένια και σμιλεμένα αμμογιάλια της Ελαφονήσου και των Βατίκων. 

ΟΙ  ΧΡΥΣΕΣ ΧΙΛΙΕΤΙΕΣ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ

ΠΑΥΛΟΠΕΤΡΙ  ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ
-          Η Αρχαιότερη Βυθισμένη Πόλη στον Κόσμο
-          Σπάνιο Παγκόσμιο Μνημείο Σύνθεσης Φυσικού και Πολιτιστικού  Περιβάλλοντος και Προϊστορικό κέντρο του Σμιγοπέλαγου Πολιτισμού του Νότου
Το Παυλοπέτρι συνδυάζει όλες τις πρώτες φάσεις και αποχρώσεις του Ελληνικού Πολιτισμού  (Εποχή Χαλκού, Μεσοελλαδικό πολιτισμό, Μινωικό Πολιτισμό, Μυκηναϊκό Πολιτισμό, επιρροές Κυκλαδίτικου Πολιτισμού κ.α.). Σύμφωνα με τον Άγγλο αρχαιολόγο N.C. Flemming το Παυλοπέτρι χάθηκε μαζί με το περίφημο κράτος της Ατλαντίδας. 
Με δεδομένα: α) ότι η Μυκηναϊκή Εποχή καταλαμβάνει την περίοδο 1600-1100 π.Χ. και β) ότι στο Παυλοπέτρι εντοπίστηκαν Μυκηναϊκά κατάλοιπα πολύ πριν από το 1600 π.Χ, οδηγούμαστε στο εκπληκτικό συμπέρασμα, ότι η ολοκλήρωση μιας συστηματικής έρευνας θα προσθέσει νέα εντυπωσιακά στοιχεία και πιθανόν θα αλλάξει τα παγκοσμίως αποδεκτά δεδομένα για το Μυκηναϊκό Πολιτισμό, που ως γνωστόν οδήγησε την Ελλάδα στην κορυφή της Παγκόσμιας πολιτισμικής πυραμίδας.
  Ο λαμπρός αυτός πολιτισμός της εποχής του Χαλκού, έθεσε τις βάσεις της κοινωνικής, οικονομικής και οικιστικής οργάνωσης και μεταλαμπαδεύτηκε σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου.
  Αρκετές δεκάδες Ηγεμόνες του Παυλοπετρίου, που ίσως ξεπερνούσαν και τους 100 και που προηγήθηκαν κατά χιλιετίες του Μενέλαου και του Αγαμέμνονα, διοργάνωναν οικονομικές δραστηριότητες με τα Κύθηρα, την Κρήτη, τις Κυκλάδες, την Εύβοια και τις άλλες σημαντικές περιοχές του τότε γνωστού κόσμου (και σήμερα η φημισμένη Ελαφόνησος δεν διαθέτει καν συγκοινωνία ούτε με τα γειτονικά Κύθηρα).
   Τα ονόματα αυτών των Ηγεμόνων ίσως δεν θα τα μάθουμε ποτέ, αφού ο προϊστορικός πολιτισμός του Παυλοπετρίου άκμασε,  πριν και από την ανακάλυψη της γραφής.
   Υπάρχουν όμως τα πολιτιστικά θυμητάρια που καταμαρτυρούν την παρουσία τους.
Στο Παυλοπέτρι της Ελαφονήσου κείται το Αρχαιότερο Βυθισμένο Παλάτι Ηγεμόνων στον κόσμο!!
Είναι εντυπωσιακό να αναφέρουμε ότι ακόμη και το βιβλικό τέλος του Παυλοπετρίου προηγείται κατά εκατονταετίες από τον Τρωικό πόλεμο, που πολλοί τον τοποθετούν στο χώρο της μυθολογίας.
Γι αυτόν τον πολιτισμό, εδώ και 45 χρόνια, βιώνουμε μια κατάφωρη αδικία, από το Ελληνικό Κράτος, το Υπουργείο πολιτισμού και τους φορείς του.
   Δεν ίδρυσε ούτε ένα Μουσείο στην Ελαφόνησο, που να κοσμείται από τα σπάνια αυτά θησαυρίσματα του Παυλοπετρίου.
   Σε ποια χώρα του κόσμου θα γινόταν κάτι ανάλογο; Πού ξανακούστηκε οι Άγγλοι, οι τελευταίοι  κατακτητές της Ελαφονήσου, να ερευνούν και να χρηματοδοτούν αυτόν τον Πολιτισμό, να παραδίδουν κατά τρόπο υποδειγματικό τα ευρήματα του στο Ελληνικό Κράτος και αυτό να τα οδηγεί στην αφάνεια.
   Πώς επιτέλους προγραμματίζεται η ανάπτυξη αυτής της χώρας, πώς σχεδιάζεται η πολιτιστική πολιτική της και ο πολιτιστικός τουρισμός της;

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ

   Αρκετές προϊστορικές θέσεις επισημάνθηκαν στην Ελαφόνησο από τους Αρ­χαιολόγους Waterhouse, Simpson κ.α. όπως: Παυλοπέτρι, Οικισμός της Ελαφονήσου, Κάτω νησί, Λεύκη, Βίγκλα, Ελιές, Γαϊδουρόσπηλο, Μαυρουδί, Καψαλιάνικα – Σπυριάνικα,  Φουντιάνικα και Κουρνόσπηλα.

Σημαντική ήταν η Μυκηναϊκή Πολίχνη της Παναγιάς, ενώ μια ακόμη  βυθισμένη πόλη φαίνεται να υπάρχει, στο Σίμο και στο Σαρακήνικο, νότια από το Ακρωτ. Έλενα.
 Οι προϊστορικοί οικισμοί σπάνιζαν στην Πελοπόννησο και χαρακτηριστικό είναι ότι σ ολόκληρη σχεδόν τη σημερινή Αχαΐα δεν παρατηρείται κανένας  πρωτοελλαδικός οικισμός.  Στην Ελαφόνησο πλεόναζαν. Υπήρχαν  αρκετοί πρωτοελλαδικοί οικισμοί και πάνω από 15 συνολικά προϊστορικοί. Πού να φανταστούν οι προϊστορικοί κάτοικοι της Ελαφονήσου της 2ης και 3ης χιλιετίας π.Χ., ότι οι απόγονοι τους της 2ης και 3ης χιλιετίας μ.Χ., θα διέθεταν μόνον έναν οικισμό- τη μονοοικιστική Ελαφόνησο – και ότι το πρόβλημα αυτό θα αποτελούσε βόμβα εν ενεργεία στα θεμέλια της ανάπτυξης, αλλά και της βιωσιμότητας της Ελαφονήσου.

Ο Βατικιώτικος Πολιτισμός
Ο Σπάνιος Πολιτισμός του Παυλοπετρίου, επεκτάθηκε  και σε πολλές άλλες περιοχές των Βατίκων όπως στο Λατομείο, στη Μεγάλη Σπηλιά, στον Άγιο Ανδρέα, στον  Άγιο Γεώργιο, στα Στενά, στους Άγιους Απόστολους, στο Κάμπο, στη Νεάπολη, στο Παλαιόκαστρο, στα Βελανίδια κ.α. Γνωστές εξάλλου είναι οι αρχαίες Βοιατικές πόλεις: Βοιαί, Σίδη, Ήτις και Αφροδισιάς.
Τα χίλια τελευταία χρόνια ξενοκρατίας
Η Ελαφόνησος, μετά την καταστροφή της από τους Σαρακηνούς στα μέσα του 9ου αι. περιήλθε το 1207 στην κατοχή του Μ. Βενιέρη, το 1316 στο Λέοντα Κασιμάτη, το 1364 στους Ενετούς, το 1385 στον οίκο Βενιέρη, το 16ο αι. στους Ενετούς, το 1715 στους Τούρκους και το 1797 στους Γάλλους με την συνθήκη του Καμποφόρμιο. Το 1800 με τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολεως αναγνωριζόταν η Επτάνησος Πολιτεία, που συμπεριλάμβανε και την Ελαφόνησο στα Επτάνησα, όπως ρητά ανέφερε και το ψήφισμα της νομοθετικής Συνέλευσης, στις 22 Ιανουαρίου του1804.
Το 1807 η Ελαφόνησος περιήλθε πάλι στην κατοχή των Γάλλων και το 1809 στην κατοχή των Άγγλων.
Η απελευθέρωση του Πρώτου κατοικημένου Επτανησιακού νησιού – της Ελαφονήσου - στις 6 Ιουλίου του 1850
Το 1828 ο Καποδίστριας προέβη στην de facto προσάρτηση της Ελαφονήσου στην Ελλάδα. Ακολούθησε Αγγλοελληνική διένεξη που κορυφώθηκε (μαζί και με μία σειρά άλλων γεγονότων) το 1849-1850. Τέλος στις 6 Ιουλίου του 1850, ο υπουργός των εξωτερικών Ανδρέας Λόντος, υπέγραψε σύμβαση με την Αγγλία με την οποίαν η Ελαφόνησος και η Σαπιέντζα ενώνοντο οριστικά με την Ελλάδα. Την Ιστορική αυτή επέτειο της ένωσης της Ελαφονήσου με την Ελλάδα γιόρτασε για πρώτη φορά η Ελαφόνησος και ο Σμιγοπέλαγος Πολιτισμός της περιοχής στις 6 Ιουλίου του 2003, μετά από 153 ολόκληρα χρόνια, με το Προεδρικό Διάταγμα 54/2003.  Μάλιστα η καθιέρωση μιας Νησιώτικης Ιστορικής Επετείου μετά από 153 ολόκληρα χρόνια αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στα Ιστορικά χρονικά της Χώρας μας.
ΤΟ  ΚΡΙΣΙΜΟ  ΙΣΤΟΡΙΚΟ  ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ  ΤΗΣ  ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ ΚΑΙ  Η  ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ
Ακόμη και η 3η χιλιετία βρίσκει το μοναδικό κατοικημένο νησί της Λακωνίας και της Πελοποννήσου, τη βιτρίνα της Ν. Ελλάδος, τη μαγευτική και φημισμένη Ελαφόνησο χωρίς καμιά στοιχειώδη υποδομή. H Ελαφόνησος που γνώρισε τρεις μεγάλες καταστροφές, βρίσκεται μπροστά σ’ ένα κρίσιμο  σταυροδρόμι.    Μπορεί να μην κινδυνεύει από ερήμωση, κινδυνεύει όμως να καταστραφεί το παραδοσιακό και παραδεισιακό  Ελαφονήσι και στη θέση του να βρεθεί ένα σύγχρονο τουριστικό θέρετρο … αγνώστων λοιπών συμφερόντων και προδιαγραφών. Το μικρό νησάκι της Ελαφονήσου διαθέτει μερικά (αλλά κυρίαρχα) από τα μεγαλύτερα  απόλυτα πλεονέκτημα, σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, για την πολιτιστική και οικονομική του ανάπτυξη (αναγνωρισμένα διεθνώς), όπως το σπάνιο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον (Σίμος, Παναγιά, Πούντα, Παυλοπέτρι κ.α.). Το μέγιστο δίλημμα για το νησί δεν είναι: μη ανάπτυξη ή  ανάπτυξη (αυτή θα επέλθει μοιραία) και ο μέγιστος λοιπόν κίνδυνος δεν είναι η μη ανάπτυξη … αλλά η ανάπτυξη για λογαριασμό τρίτων (χωρίς τους Ελαφονησιώτες … και κυρίως χωρίς ένα  βιώσιμο οικισμό). Προγενέστερα, σύγχρονα και επιδεινούμενα προβλήματα που ταλανίζουν τον τόπο, όπως η διάτρητη και ανιστόρητη απόφαση για την αρπαγή του Σίμου (χωρίς .. ούτε μια προσφυγή), η καταστροφή του Παυλοπετρίου και των προϊστορικών τάφων της εποχής του Χαλκού, το αγκυροβόλιο στον όρμο των Βατίκων, η μονοδιάστατη, μονόπλοη  και μονολίμανη (πλέον) συγκοινωνία του νησιού, τα φθίνοντα και .. μη υποκαθιστούμενα παραδοσιακά επαγγέλματα και πολλά άλλα, ενισχύουν αυτή την άποψη.  Ο πληθυσμός της Ελαφονήσου μεταβάλλεται σε κινούμενη άμμο (τμήμα του χειμάζει στο κέντρο και επιστρέφει το θέρος) και η βιωσιμότητα του οικισμού κρίνεται επισφαλής λόγω της έλλειψης και των πλέον στοιχειωδών υποδομών και υπηρεσιών και της μη δημιουργίας θέσεων απασχόλησης!!

Η ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ
Η πολιτιστική παρακαταθήκη ενός Τόπου αποτελεί πηγή της συλλογικής του μνήμης και συνείδησης, σηματοδότη της ιστορικής του διαδρομής και φυσιογνωμίας και κυρίαρχο συστατικό του πλαισίου διαμόρφωσης και Τοπικής του ταυτότητας.   Και οι Λαφονησιώτες δεν επωμίζονται μόνο το ιστορικό χρέος της ανάδειξης της πολιτισμικής ταυτότητας του νησιού… αλλά και τον ιστορικό  άθλο της σύνθεσης της (λόγω των βίαιων αφανισμών του πληθυσμού της).
   Οι πολιτισμικές κοινωνικές και πνευματικές  Δράσεις της Ελαφονήσου, θα  πρέπει να εμπνέονται από ονομασίες, πρόσωπα και γεγονότα που αφορούν το Πολιτισμικό,  Ιστορικό, Μυθολογικό και Φυσικό  Περιβάλλον της.  Π.χ. για τα Συνέδρια (Παυλοπέτριο Επιστημονικό συνέδριο Ελαφονήσου, Συνέδριο Σμιγοπέλαγου Πολιτισμού κ.α.), για τις επιδόσεις μαθητών (Βραβείο Θεάς Αθηνάς της Βιγκλαίας, που προηγήθηκε κατά 300-500 από τους ναούς της Αθηνάς στο Ερέχθειο, Εκατόμπεδον, Παρθενώνα, Λίνδο της Ρόδου κ.α), για τη Λαογραφία (Αριστείο Λαφονησιώτικης Λαογραφίας, που ασφαλώς πρώτιστα πρέπει να αφιερωθεί στη μνήμη του εξαίρετου άνθρωπου και γιατρού Τζώρτζη Ανωμήτρη, λαογράφου - ιστοριοδίφη), για την ποίηση και τη Λογοτεχνία (Βραβείο Πελαγόσμικτου Σίμου, Τροπικής Πούντας, Κυματοβατούσας Ελαφονήσου, Τροπικής και Νησοστέφανης Παναγιάς,  Σμιγοπέλαγου νησιού κ.α.), για τις Έρευνες  (Βραβείο N.C. Flemming, δρ Χέντερσον ), για τη Ναυτιλία (Αριστείο Οδυσσέα, Βραβείο Μιαούλη, Γλαύκου, Κόδριγκτον κ.α.) για την Ιστορία (Βραβείο Κινάδη, Δον Ζουάν, Κολοκοτρώνη,  Α. Λόντου κ.α.), για το περιβάλλον (οικολογικές δράσεις Σίμου, Kάτω Νησιού, Πούντας), για τις τέχνες και την αισθητική (Αριστείο της Σμιγοπέλαγης θεάς Αφροδίτης), για τον τουρισμό (Βραβείο του Λευκιώτη Απόλλωνα) και πολλά άλλα.
   Για τη μυθική και πολυπρισματική ιστορία της Ελαφονήσου, η καλλίτερη μορφή εορτασμού εκ μέρους του Δήμου Ελαφονήσου και των πολιτιστικών φορέων, αποτελεί η επιλογή κάθε χρόνο μιας διαφορετικής ιστορικής τοποθεσίας, η τοποθέτηση μιας επιτύμβιας στήλης με ιστορικές αναφορές και η πλαισίωση αυτού του συμβάντος με ομιλίες και εκδηλώσεις, ούτως ώστε να φωτιστεί κάθε γωνιά της Ελαφονήσου και της Πούντας από το λαμπρό πολιτισμό του νησιού. Για την αυθεντική ανάδειξη του νοήματος της Ιστορικής Επετείου θα πρέπει – πέραν των όσων ορίζει το Διοικητικό πλαίσιο περί Δημοσίων Εορτών – να εκπροσωπούνται κατά κύριον λόγο και περιοχές  που  λειτούργησαν ιστορικά ενιαία μαζί της όπως Βάτικα, Λακωνία, Μάνη και ιδιαίτερα το Γύθειο που ίδρυσε το νέο οικισμό της Ελαφονήσου, Επτάνησα και ιδιαίτερα τα Κύθηρα και η Κέρκυρα που αποτέλεσε την τελευταία Διοικητική πρωτεύουσα της Ελαφονήσου, πριν την ένωση της με την Ελλάδα.

Η  ΟΣΤΡΑΚΟΠΛΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΣΤΡΟΘΑΛΑΣΣΟΔΜΗΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΥ … ΣΕ ΝΕΑ ΓΑΛΑΖΟΒΛΕΦΑ ΑΡΜΕΝΙΣΜΑΤΑ
Μυθική, κυανέμβολη, διαπολιτισμική, πελαγοπολιτισμική, πολυπρισματική, πολύπαθη, πολυκύμαντη και οστρακοπλισμένη η ιστορική πλεύση της Ελαφονήσου δια μέσου των αιώνων.
Λαφονήσι,  Σμιγοπέλαγο και Πολύπαθο νησί της Λακωνικής, σύσσωμοι οι  φορείς του νησιού, η απανταχού Ελαφονησιώτικη κοινωνία, ο Δήμος και η Πολιτεία θα πρέπει να κατασκευάσουν την καινούργια σου αρματωσιά, για τα νέα σου αρμενίσματα.